Gierend huilen

Bijgewerkt: jan 26

Waardeloos

In de afgelopen twee jaar heb ik honderd plus keer gesolliciteerd en ben ik honderd plus afgewezen. Ik heb zo vaak getwijfeld aan mijzelf. Ik voelde me vaak waardeloos. Ongewenst. Alsof ik steeds uit de ring van de samenleving werd gebeukt.

Ik blijf staan

Ik heb alle zeilen bij gezet en heb diep geput uit de kennis die ik heb opgedaan tijdens het jaarprogramma van 365dagensuccesvol.nl en het toptraject Light your Life van Jawi Bakker.

Ook zonder mijn buddy Mariëlle Dekker had ik het niet gered. Want ik moest iedere dag aan haar vertellen wat mijn volgende stap zou zijn en waar ik dankbaar voor was. (Google op huddle als je meer wilt weten over wat wij doen.)

De stem van mijn ego

Na 12 januari heb ik geen inkomen meer. En de stem van mijn ego is keihard. 'Hoezo heb je jezelf in deze situatie gebracht. Schaam je. Niemand zit op je te wachten, dat weet je toch. Je moet alle uitzendbureaus langs en smeken om een baan. Je had nooit. Je bent stom. Je had beter moeten weten.' zei en zegt mijn hoofd regelmatig.

De les

De les die ik heb geleerd? Wat mijn ego ook schreeuwt, ik luister niet meer naar die stem die mij klein houdt, die alles vanuit angst benaderd. De stem die overal kritiek op heeft en mij niet laat doen wat ik graag wil. De stem die mij wil laten kiezen waarvan ik weet dat ik niet blij word. De stem die alles bij het oude wil houden waardoor ik niet het gevoel heb dat ik leef. De stem die er voor zorgt dat ik kies voor angst en niet voor liefde uit en voor mijzelf.

Want

Ik heb recentelijk toch besloten (ondanks wat mijn ego daarvan vindt) om mijn eigen bedrijf op te zetten, mede door Susanna Florie. Zij was het laatste zetje om mijn bedrijf als virtueel assistent op te zetten omdat ze graag gebruik wil maken van mijn werkzaamheden. Dus hup aan de slag en dorotheastoeten.com is nu in de lucht. Maar het is nog niet genoeg om van te leven. Paniek, zegt mijn ego al een tijdje. Hoe ga ik genoeg klanten vinden? Hoe ga ik de boodschappen betalen? De hypotheek? Maar ik vind ook geen baan? Hoe? Wat? Wie? 🤯

Pittig begin

Het jaar 2020 begon bij mij met overleven. Ik heb teruggrepen op orakelkaarten* trekken. Die gaven keer op keer aan: heb vertrouwen. Ik ben weer gaan mediteren zodat ik mee ga in de stroom van het leven. Onder de douche herhaal ik tig keer de mantra: ik hou van mijzelf, ik accepteer mijzelf en ik geloof in eindeloze mogelijkheden.

Wat er vorig jaar gebeurde

Begin december mailde ik de bijstandsconsulente van de gemeente om te vragen wat ik wel en niet mag met een eigen bedrijf. Door deze mail stond ik een week later voor 70 werkgevers te pitchen voor een baan. En kwam na oud&nieuw een afspraak met F. die mij daar had zien pitchen.

We gaan aan de slag?

Het was een fijn gesprek met F. Zij wilde mij voor 16 uur per week hebben. De klik was er en we wilden al aan de slag gaan. Maar toen...toen kwam HR er tussen. Andere mensen, binnen de organisatie zelf waar functies van waren vervallen, moesten ook solliciteren. Zij hebben natuurlijk voorrang. Ik kwam weer in de cyclus van mijzelf oprapen en vertrouwen houden terecht.

Toch wel!!

Tot vorige week. Want ik mag wel aan de slag! Het is de kleine baan die ik wil. Een tijdelijke zodat ik mijn inkomsten vanuit mijn bedrijf kan vergroten. Het is de baan die in het verlengde ligt van het werk dat ik wil doen. Een baan die ik kan vermelden om te laten zien dat ik de virtuele assistent ben, die wilt hebben. De baan die er voor gaat zorgen dat ik niet op mijn lauweren kan rusten en ook klanten moet gaan werven.

Gierend huilen

Ik jank als een klein kind. Wat een spanning komt er uit. Ik heb zoveel beslissingen genomen in de afgelopen jaren die tegen alles in gaan wat ik geleerd heb. Alle vormen van (zogenaamde) zekerheid heb ik laten gaan. Gedachten over beloften die ik had gemaakt en moest verbreken. Gedachten over wat anderen van mij vinden of zouden kunnen gaan vinden. De angst om mensen kwijt te raken. De angst om niet geliefd en gekoesterd te worden. Iedere keer raakte ik weer in gevecht met mijn ego. Zo. Fokking. Vermoeiend.

Ik weet nu

Wat er ook gebeurd in de toekomst; ik weet dat ik niet hoef te luisteren naar deze negatieve stem. Ze mag er zijn maar ik doe verder niets met haar. Ik weet nu dat als ik vertrouwen houd, het altijd goed komt. Niet op het moment dat ik vind dat ik dat nodig heb of verdien, overigens. 🤣 Het is iedere dag opnieuw en soms wel een paar keer per dag de keuze maken om niet te luisteren naar de stem. Ik moet bewust de keuze maken om met mijzelf in gesprek te gaan. 'Ja, ik weet dat je er bent. Ik hoor je ook maar ik doe even niets met je.'

Hoe dan?

Hoe ik mijn gedachten zo ver heb kunnen trainen? Voor mij is het ooit begonnen door deel te nemen aan het jaarprogramma van 365dagensuccesvol. Maar omdat ik graag wil dat iedereen een stap verder kan zetten zonder (direct) veel te hoeven investeren, heb ik een boek geschreven: Het Leukste Boek Ooit op gebied van persoonlijke ontwikkeling Neem kleine stapjes, en geef jezelf de tijd te voelen wat je wilt. Geef jezelf de tijd om te leren geen aandacht te schenken aan die negatieve stem. Geef jezelf de tijd om plannen te kunnen laten lukken. Mijn boek is slechts een begin. Maar je begint en je mag mij altijd vragen stellen. Ik steun je, onvoorwaardelijk. Liefs.


* Of een kaartje trekken zweverig is? Ik kijk er zo naar: je hebt een onderbewustzijn. 's Nachts is jouw onderbewustzijn actief in de vorm van dromen. Overdag is dat deel minder op de voorgrond omdat je dan van alles aan het doen bent. Als je een kaartje trekt en je concentreert op een vraag (zoals 'welk advies kan ik mijzelf in deze situatie geven?'), kies je onderbewust het kaartje dat op dat moment bij jou past.

95 keer bekeken

Privacy verklaring 

Algemene voorwaarden

KvK 77137744

© 2020 Dorothea Stoeten