Toen ik 11 jaar was, kreeg mijn broer een psychose.


Veilig

Vanochtend hoorde ik mijn zoon (15) en mijn dochter (11) in de slaapkamer met elkaar lachen, en elkaar jennen, sarren en irriteren. Ze weten dat de ander toch niet weggaat dus maken ze dankbaar gebruik van deze veiligheid. Er is meer liefde tussen broer en zus dan ze willen horen; ik geniet er van. Zo'n band had ik ook met mijn broer totdat hij op een dag als een blad van een boom veranderde.


Uit het lood

Hij was mijn maatje. Degene binnen het gezin waar ik lol mee kon trappen. Samen konden we onze ouders sarren en we konden ook het bloed onder elkaars nagels vandaan halen. Maar ineens stond hij, met woeste ogen voor me en schreeuwde dat ik een demon was. Ik was in en in slecht, vond hij. Verder kan ik me niet herinneren hoe het verder ging. Ik weet wel dat ik mij uit het lood geslagen voelde. Ik had dit niet zien aankomen. Ik begreep er helemaal niets van. Ik voelde me: 😲. Zo dus.


Waar is mijn maatje gebleven?

Ik weet dat ik mij afvroeg of ik iets fout had gedaan. Of ik dit had kunnen voorkomen. Ik dacht dat hij van zijn zusje hield, maar misschien had ik dat verkeerd begrepen? Ik voelde me schuldig al wist ik niet wat ik had kunnen doen om zijn plotselinge verandering te voorkomen. Ik bleef ook hoop houden dat hij weer terug zou komen en dat we weer maatjes zouden worden maar dat is nooit gebeurd. *


In de herhaling

Als volwassene kan ik het verhaal in perspectief plaatsen. Natuurlijk kon ik niets aan deze situatie doen. Ik heb nergens schuld aan gehad. Ik was niet in en in slecht en zeker geen demon. Maar ik heb dit verhaal wel meegenomen. Naast andere verhalen is dit een heel belangrijke als ik kijk naar mijn relaties met mannen. Ergens ben ik nog steeds bang om dit mee te maken. Dus ik ben jaren terughoudend geweest in het openen van mijn hart. Toen ik een tijdje terug mijn hart wagenwijd openzette, ontstond exact dezelfde situatie. Ineens draaide iemand zich om zonder dat ik dat zag aankomen. De oude pijn van toen kwam haarscherp en zo levendig terug dat ik weer zo 😲 rondliep.


Onbewust

We nemen vaak onbewust de verhalen van vroeger mee. We denken dat we onze jeugd ontgroeit zijn, maar iedere keer komen de verhalen weer terug. Puur omdat we toch weer even terug moeten gaan, om te kijken wat er precies gebeurd is. Misschien moeten we het perspectief aan passen of er gewoon even flink over janken omdat we dat nog niet gedaan hebben. Of is het handig als we hulp accepteren en ons een keer laten troosten. Of is het er een keer over hebben, al heel fijn, want dat kan al lastig genoeg zijn.


Een nieuw hoofdstuk

Ik heb er voor gekozen om af en toe een brief te schrijven naar mijn elfjarige ik. Ik vertel haar dat we nergens schuld aan hadden. Dat we zo dapper waren om ons hart weer te openen en dat we daardoor de kans hebben gekregen om ons verhaal te veranderen. Dat we nooit iemand zo maar tegenkomen en dat de pijn, die zij lijken te veroorzaken, in ons zelf zit. Ik vertel haar ook dat we het altijd overleven en dat we liefde genoeg hebben om te geven én we ook liefde mogen ontvangen. Ik stel haar gerust door met kleine stapjes verder te gaan. Op naar een nieuw hoofdstuk. Ga je mee?


Liefs, Dorothea


PS Wil je ook weten wat jouw onderbewustzijn kan vertellen over oude verhalen die je nu dwars kunnen zitten? Met een kaartlegging geef je jezelf inzicht en zet je de eerste stap om jouw oude verhaal te veranderen. Kijk voor meer informatie op https://www.dorotheastoeten.com/boeken


*Het contact tussen mijn broer en ik is nooit weggeweest. We zijn gewend aan hoe het is. Het gaat goed met hem. Ik ben trots op hoe hij nu zijn leven leidt.



Privacy verklaring 

Algemene voorwaarden

KvK 77137744

© 2020 Dorothea Stoeten